Artistic Temporalities was een tweedaags lab op 9 en 10 mei 2025 in de Wintertuin van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen, waarin kunstenaars en schrijvers samenwerkten aan nieuwe vormen van maken, reageren en reflecteren binnen afgebakende tijd. Het experiment maakt deel uit van de zoektocht van het Domein voor Kunstkritiek naar een hybride reflectiepraktijk voor hybride kunst.

In mei 2025 woonde het Domein voor Kunstkritiek een tweedaags werk- en reflectielab bij onder de titel Artistic Temporalities, in de Wintertuin van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen. Het lab bracht een groep kunstenaars en schrijvers samen in een open, onderzoekende setting waarin niet het eindresultaat centraal stond, maar het gedeelde proces van maken, kijken, reageren en aarzelen. Aanwezig waren kunstenaars Sam Scheuermann, Karel Tuytschaever, Joery Erna, Davide Paolillo, Karin De Fleyt, Jenneke Slaets, kunstenaar-fotograaf Sarah van Wingerden en schrijvers Max Greyson, Elie Agniel en Charlotte Wynant.

Vanuit hun diverse praktijken — van choreografie tot klank, van fotografie tot poëzie — onderzochten de deelnemers hoe artistieke en reflectieve vormen zich tot elkaar kunnen verhouden in de ruimte en in de tijd. Er werd gewerkt met videoprojecties, spiegeloppervlakken, instrumenten, feedbackloops, teksten, foto’s en improvisatie. 

De schrijvers namen deel aan het maakproces. Ze schreven en dachten over wat er gebeurde, maar liepen ook door de installatie heen, verplaatsten objecten en schreven soms live op de achterkanten van posters, op tape of losse vellen papier. Ook schreven zij samen de digitale zaaltekst — een ‘prompt’ — die fungeerde als open ingang voor het publiek. Het schrijven van Elie Agniel werd live geprojecteerd met een beamer, waarmee reflectie direct onderdeel werd van het werk. Bezoekers en voorbijgangers konden deelnemen of beschouwen vanaf de zijlijn.

Een proces dat blijft
Charlotte reflecteerde op het werk van Karel Tuytschaever en op hoe een proces zich laat vastleggen. Elie schreef live, zijn woorden verschenen terwijl het werk gebeurde. En dan was er Max aan wie we, in Charlottes woorden, zeker ook ‘de nabijheid kunnen laten’.

De nasleep is voelbaar in hun teksten, in de foto’s van Sarah van Wingerden, in de herinnering aan de ruimte die er was. Ook buiten het lab blijft de reflectie doorwerken: in de vragen die zich niet laten afronden, in de restanten van het denken, in de tijd die er nodig was om het proces recht te doen.

Het geheel valt te lezen als een digitale installatie van concepten, beelden – opgeroepen in tekst of vastgelegd door Sarah – en overwegingen. Om vluchtig te bekijken, of telkens bij terug te komen voor de details.

Artistic Temporalities maakt deel uit van een bredere verkenning van het Domein voor Kunstkritiek naar de ontwikkeling van een hybride reflectiepraktijk voor hybride kunst. Binnen deze trajecten wordt geëxperimenteerd met nieuwe vormen van kritiek, die zich niet alleen uiten in tekst of oordeel, maar ook in aanwezigheid, uitwisseling, en het durven vertragen van het maak- en denkproces. Het lab in Antwerpen liet zien dat er mogelijkheden zijn om te reflecteren zonder afstand te nemen — en om tegelijk te spreken, luisteren, schrijven en bouwen. 

Het Domein voor Kunstkritiek zet die zoektocht voort bij de Brakke Grond, tijdens het Beyond the Black Box festival in februari ‘26.