Reacties deelnemersLynn Quanjel:
"Ik heb geleerd dat je heel goed moet nadenken voordat je überhaupt begint met schrijven en constant op jezelf moet reflecteren. Leerzaam waren de feedback-momenten op de recensies en de discussies die ontstonden tijdens de bespreking. Kunstkritiek wordt onderschat, het is meer dan gewoon 'een verhaaltje schrijven'."
Flora Lysen:
"De workshop kunstkritiek op de Rijksakademie bracht op een heldere manier een aantal moeilijke punten in het schrijven van een recensie aan het licht. Bijvoorbeeld: hoe schrijf je over een groepstentoonstelling zonder dat het opsommerig wordt? Hoe houd je de aandacht vast van een lezer die het kunstwerk misschien zelf niet heeft gezien? Er werd veel tijd besteed aan persoonlijke feedback en aan uitwisseling tussen de deelnemers. Vooral van het lezen van andermans werk en het herschrijven van eigen werk heb ik enorm veel geleerd. En: wie kijkt omdat hij iets moet schrijven, werpt een hele andere blik op kunst. Dat was ook een mooie ervaring."
| |
Tekstfragmenten workshopOpvallend geëngageerd | Julia Geerings
De Marokkaanse Hamid El Kanbouhi uit zijn maatschappijkritiek nog explicieter. In zijn atelier op de bovenste verdieping toont hij een gevangenis met daar omheen schilderijen van vrouwen in bikini en vrouwen met hoofddoeken. In de schilderijen wordt letterlijk een dubbel beeld geschetst. Aan de ene kant hebben de (Westerse) vrouwen bijna niks om het lijf behalve een kleine bikini en aan de andere kant lopen anonieme (Arabische) vrouwen gekleed met hoofddoek. Er worden ook nog performances uitgevoerd in zijn atelier. Er zitten mannen te dominoën in de gevangenis. Drie schaars geklede vrouwen met zwart-witte vlekken staan ernaast en er is een jury die het publiek beoordeelt. Door die veelheid van verschillende media verliest het werk zijn subtiliteit, die wel bij Ramadan [kunstwerk eerder beschreven in tekst; red.] aanwezig was.
RijksakademieFAN!...? | Marloes van der Wiel
Omdat het onmogelijk is al het werk van de meer dan vijftig kunstenaars te bekijken, besluit ik me te beperken tot een selectie video- en projectiewerken.
Het eerste dat mijn aandacht trekt is My Father's Nature van Roderick Hietbrink. Het begint als een vertederend portret van de hobby van zijn vader, namelijk opgezette beesten. Aanvankelijk zien we de man door een kamer scharrelen, bezig met vogels en een haas. In de volgende scène krijgt het verhaal een heel andere wending: de man rijdt met zijn volgeladen auto naar het bos en zet de opgezette dieren tussen bomen en hangt ze aan takken. Het lijkt een surrealistische en dwaze handeling, maar de titel van het werk - My Father's Nature - lijkt me een aanwijzing dat het meer is dan dat. De vader van de kunstenaar maakt een eigen kunstmatige natuur binnen de natuur, zijn eigen wereld.
|
